کاوه آیریک
هفده سال کار پیوسته روی صحنه و پشت دوربین — دوازده سال در افغانستان، پنج سال در برگن — روایتگری با دستبافتها، سایهها و بدن انسان.
“سایهی خدا هیچ نوری را راه نمیدهد. هیچ امیدی را راه نمیدهد.”
نیلوفر، در «فرزندم را هرگز پیدا نکردم»
پنج حوزه، یک صدا
نویسندگی، کارگردانی، فیلمسازی، پرفورمنس، و کتابی در راه — همه شکلگرفته از یک غریزهی مشترک: آنچه بدن میگوید و کلمات نمیتوانند.
نویسندگی
نمایشنامه و فیلمنامه، عمدتاً به زبان فارسی نوشته شده و در سطح بینالمللی اجرا و ترجمه شدهاند.
کارگردانی تئاتر
کارگردانی برای صحنه — از جمله تئاتر عروسکی، تئاتر سایه و پانتومیم؛ سه شکلی که کاوه برای نخستینبار به افغانستان آورد.
فیلمسازی
فیلم کوتاه و مستند، ساختهشده در افغانستان و نروژ، و دستیار کارگردانی در آثار جایزهگرفته.
کتاب
چمدان خالی (La Valise Vide)، منتشرشده با ترجمهی فرانسوی.
پرفورمنس آرت
آثار اجرای زنده در نروژ و اروپا، در جستوجوی هویت، بدن، و تبعید.
گزیدهی آثار
نمایش، فیلم و پرفورمنسهایی ساختهشده میان کابل و برگن.
از دل صحنه
